'A FIGLIA 'E DONNA ROSA
Comme le piace e se tené purposa,
a Carmelina, a figlia e donna Rosa.
Quanno cammina tutta se quartea
Luommene a guardeno e essa se recrea.
Quanno se ferma, mposta o piette nanze
se mposta mmieza via, senza crianza:
nu giovane a guarda e tira nu suspiro:
"cademe mbraccia né comma nu piro!"
Na sera camminava pe palazzine
facette sospirà pure e spazzine:
"quanto si bella, Carmelina mia,
pe nu sorriso tujo, che faciarria.
Pavé nu vaso a te, bella Carmela,
attraversarria o mare senza vela
e po venesse ncoppaddu onna Rosa:
"Signò, Carmela vosta è la mia sposa!"
I esse purAmerica pe terra
a costo e fa venì ancora na guerra;
e mentre cammenasse ncopp o mare
io cantarria: "Carmè ti voglio amare!"
Ma Carmelina a chesto nun ce penza
è na guagliona e nun tene coscienza.
Perciò quanno cammina se quartea,
si nommo a guarda tanto se recrea!.
Marzo 1954